Een date in de zoo: zwanen en pelikanen

Afgelopen vrijdag had ik één van mijn betere ideeën. Na twee gecancelde dates (ik werd geditcht voor een kappersafspraak, nu vraag ik je), ging mijn tweede Tinderdate door in de Zoo van Antwerpen. Superleuk natuurlijk, maar ook best tricky want mijn date is een student biologie uit Antwerpen en ik ben een heldin in domme uitspraken met een voorliefde voor Brussel.

Zoals ik hier al uitlegde, swipete ik bioboy net voor de zomer naar rechts. Omdat hij nogal een fan is van vooroordelen en Molenbecq city zich nog steeds in Brussel bevindt, vielen onze dates tot twee keer toe in het water. Dat zorgde ervoor dat hij bij mijn vriendinnen persona non grata werd en ik ook al richting een linkse swipe neigde. Tot hij voorstelde om naar de Zoo te gaan (die dan wel in Antwerpen ligt, maar daar kunnen die dieren ook niet aan doen) en ik volledig overstag ging.

“Kunnen die zwanen niet eens uit de weg gaan?” zuchtte ik. Wat mij algemene hilariteit van bioboy opleverde: “Dat zijn pelikanen, hé.” Juist, ja.

Bioboy waarschuwde dat ik me best mentaal kon voorbereiden. Eens zijn biomodus is ingeschakeld, is hij namelijk niet meer te houden. Daar vreesde ik al voor. Na de koala’s (“Wist je dat die constant slapen doordat de eucalyptusbladeren die ze de godganse dag eten, eigenlijk giftig en moeilijk verteerbaar zijn?”) en de okapi’s (“Dat is familie van de giraf!”) was het nijlpaard aan de beurt. Het dier zwom happy as a hippo rond, maar veel zagen we er niet van omdat het werd omgeven door zwanen. Of dat dacht ik toch.

“Kunnen die zwanen niet eens uit de weg gaan?” zuchtte ik. Wat mij algemene hilariteit van mijn date opleverde: “Dat zijn pelikanen hé.” Juist, ja. Vogels, wit, snavels, ik wil maar zeggen: potato, potato. Ik voelde de noodzaak om me te verdedigen: “Vrij kleine pelikanen, hoor, ik ben zeker dat er nog mensen zich vergissen.” En toen kwam er een klein, betweterig rotkind de trap opgelopen dat schreeuwde: “MAMA, MAMA, KIJK, PELIKANEN!” Mijn date had het niet meer en ik droop beschaamd af naar de volgende kooi.

“Vogels, wit, snavels, ik wil maar zeggen: potato, potato.” Daar was bioboy het duidelijk niet mee eens.

Toen ons gesprek verstoord werd door een sms’je vroeg hij plagend of dat een vriendin was die wilde checken of alles nog oké was. Het was een mopje, maar ik was er 99% zeker van dat dat effectief zo was. Het berichtje bleek inderdaad afkomstig van nieuwsgierige vriendin R (die medeverantwoordelijk was voor onze Tindermatch): “En, hoe gaat het daar??” Bioboy nam het heft in eigen handen en stuurde terug: “Ze antwoordt straks wel, we zijn nu nog drúk bezig, doeeei!” (I like my dates animal-friendly and funny)

Vriendin R had mij ook gevraagd om een selfie bij de otters. Die waren er niet en dus werd het een selfie bij de zwanen/pelikanen (ik geef jullie nog één keer de toestemming om te lachen). Toen ik – na een geslaagde date, laat dat duidelijk zijn – met de trein naar huis reed, bedacht ik me dat Antwerpen misschien best wel meeviel. Maar toen ik daarna met de bus door de verlaten straten van Brussel reed, kon ik toch niet anders dan denken: Aaah, Bruxelles ma belle. Tot ik werd opgeschrikt door een berichtje van vriendin R: “Lelijke otters, hoor.” Van je vriendinnen moet je het hebben.

6 gedachten over “Een date in de zoo: zwanen en pelikanen

Voeg uw reactie toe

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s

Blog op WordPress.com.

Omhoog ↑

%d bloggers liken dit: