The one where I told my mum freakin’ everything

Er gebeuren rare dingen als je alleen met je ouders op reis gaat. En dat bedoel ik niet in de zin van: je bent zes en je ouders zijn het beu dat je omwille van psychologische verlatingsangst heel de tijd naar de wc moet. (True story, zesjarige Sam kon het niet aan dat haar beste – en enige – vriendinnetje drie maanden thuis zat omdat haar kleine broertje geboren was. Plasprobleem was ook weer van de baan toen ze terugkwam, hoor.) Wel in de zin van: je hebt net vierentwintig uur met Rambo op hotel doorgebracht in de vreemdste omstandigheden ooit, staat op het randje van een zenuwinzinking en denkt daarom dat het een goed idee is om je mama in te lichten over je leven het afgelopen half jaar. Spoiler: Dat. Is. Geen. Goed. Idee.

Maar goed, dat krijg je dus als je op Kos zit en hele dagen alleen wordt gelaten met je gedachten. Ik werd gek van mezelf, dat garandeer ik je. Rambo is Tinder beu. Oké, maar wil hij mij dan nog zien? Of is dit het dan? Het grote einde dat ik al zeventienduizend keer voorspeld heb? “Hé, mama, ik heb de afgelopen paar maanden een fuckboy gehad.” Nu ja, niet exact zo, maar dat is ongeveer hoe mijn brein werkte those days. Ik zat met mama in onze infinity pool (hé, je bent een millennial hipster of je bent het niet) en bedacht me plots dat ik geen zin meer had om te liegen. En the Rambo thing was toch afgelopen. Kinda.

 Ik: Ik heb de afgelopen paar maanden een jongen gezien –
(Echt, je had haar blik moeten zien. Het arme mens dacht dat ik eindelijk een lief had gevonden.)
Ik: Euh, nee, niet zo, mama. Het was niets serieus. Maar nu is het afgelopen en ik heb geen zin meer om te liegen. Maar net omdat het niets serieus was, wist ik ook niet of je dat dan per se wilde weten.
Mama: Ik wil altijd alles weten. Maar hoezo is het afgelopen dan?
Ik: Of het loopt op zijn einde, whatever. Werchter was ook met hem trouwens.
(Mama trok grote ogen.)
Ik: En euh, dat hotel was ook niet met mijn vriendin.
(Tja, als je dan toch eerlijk bent, kan je maar beter alles op tafel gooien. Dat was de doodslag – ik zag de radars in haar hoofd draaien: “Niks serieus, Werchter, mijn dochter zit te poepen op hotel.”)

Daarna vroeg ze naar een paar details (zijn naam, wat hij studeerde, de naam van de buurvrouw van zijn overgrootmoeder – nu ja, zo voelde het toch), maar ik zei dat dat geen zin had omdat ze hem toch nooit zou ontmoeten. Ik besef echter maar al te goed genoeg dat ik mezelf iets wijsmaak: ik heb mijn skills van geen vreemden en tegen het einde van de dag heeft ze die gratis mobiele data in het buitenland toch wel gebruikt om hem door Facebook te halen. Zonder naam, ja. Dat kunnen wij nu eenmaal. Ware het niet dat hij mij niet wilde op Facebook natuurlijk.

“Doe eens niet zo clingy, Sam,” stuurde Rambo geïrriteerd. Wacht, wat? Ik spreek mezelf al zes maanden toe dat ik chill moet zijn, stuur nooit iets mijzelf EN DAN DURFT DIE KET ZEGGEN DAT IK CLINGY BEN???”

De rest van de vakantie was ik nog steeds compleet, volledig en uitermate in de war door de hotelnacht. En daarbovenop dacht mijn mama nu dat ik een of ander kind zonder zeden ben. Echt, wat was er ooit door mijn hoofd gegaan om het haar te vertellen? Zonneslag, ik ben er zeker van. Rambo’s vage woorden bleven door mijn hoofd dwalen en ja, jullie kennen mij ondertussen al wel. Als ik mijn mama niet lastigval met mijn muizenissen, dan wel Rambo zelf:

Ik: Als je Tinder beu bent, wil je dan ook niet echt meer afspreken? Er is geen juist of fout antwoord of zo, hoor. Ik zou het gewoon erg vinden voor mij als ik nog probeer en jij er niet meer into bent.
Rambo: Ah, oei, nee, zo bedoelde ik dat niet. Ik ben dat oppervlakkige gewoon beu.

Ik denk zelf namelijk bij veel mensen op Tinder “whatever, ZWIJG gewoon” en ik zou het erg vinden mocht hij zo over mij denken. Ik zou willen dat ik zelf de keuze kon maken om hem gewoon niet meer te horen, maar daar word ik ook ongelukkig van. De rest van de vakantie hoorde ik niks meer van hem. En toen ik na vier dagen uiteindelijk stopte met piekeren en mijn geliefde “we zien wel”-houding aannam, voegde hij mij plots toe op Messenger met een ontzettend random boodschap. Ik antwoordde en hij liet mij on read staan. Waarop ik boos werd. Ah, mijn favoriete spel is er terug. “Doe eens niet zo clingy, Sam,” stuurde hij geïrriteerd. Wacht, wat? Ik spreek mezelf al zes maanden toe dat ik chill moet zijn, stuur nooit iets mijzelf EN DAN DURFT DIE KET ZEGGEN DAT IK CLINGY BEN??? Maar goed, wat hij wil. Fine. I’ll ignore his sorry ass and it will come back to me like dog or a boomerang. Want zo werkt het spel.

10 gedachten over “The one where I told my mum freakin’ everything

Voeg uw reactie toe

  1. ik zag de radars in haar hoofd draaien: “Niks serieus, Werchter, mijn dochter zit te poepen op hotel.” – ik moest echt lachen, ik kan het mij echt volledig inbeelden!

    Liked by 1 persoon

  2. Ik ben dus duidelijk geen ofwel een slechte millenial hipster want ik heb moeten opzoeken wat een infinity pool. Geen flauw idee dat zo’n zwembad dus een specifieke benaming had!
    The never ending story goes on and I don’t mind at all. Ben benieuwd wat die wispelturige Rambo nu zal doen….

    Liked by 1 persoon

  3. Oh mamalief, die zal toch nog enkele nachtjes wakker liggen denk ik 😉 Maar goed, wat moet je nu in zo’n geval? Vertellen of verzwijgen. Als je het verteld wilden ze het eigenlijk niet weten en als je het verzwijgt dan willen ze het eigenlijk weten.. 😉

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s

Blog op WordPress.com.

Omhoog ↑

%d bloggers liken dit: