De Tinderdip

Zo om de paar maanden heb ik er last van: de Tinderdip. Iedereen die ik tegenkom, heb ik al naar links geswipet voor ik hem zelfs maar een kans gegeven heb, elk gesprek geeft me de neiging om “Kan je doodgaan van saaiheid?” te googelen en ik sluit de app meestal dan ook na vijf minuten. Het zijn die momenten dat ik mezelf er actief aan moet herinneren dat ik niet dat meisje mag worden dat bij hoog en bij laag uitschreeuwt dat ze Tinder haat, maar er wel al haar doodse momenten op spendeert. Dat zou namelijk niet eerlijk zijn. Maar goed, ik dwaal af: vorige week stak hij weer de kop op, mijn befaamde Tinderdip.

Ik vond elke match ontieglijk vervelend en elk gesprek dat neigde naar dirty talk leek plots afkomstig van een kleuter die een halfslachtige poging deed Fifty Shades of Grey te herschrijven. Normaal gezien vind ik fake it ‘till you make it best een mooi principe, maar niet in dit geval: als je van plan bent x’jes en lachende smileys te gebruiken, laat die sexy berichtjes dan achterwege. Bovendien heb ik ongeveer 300 matches, waarvan er drie mij konden blijven boeien na hun openingszin. Een kleine rekensom levert mij het trieste inzicht op dat dat zo’n 1% is van mijn matches. En dan moet je er nog bij denken dat die drie boeiende conversaties met bioboy, Rambo en een klootzak met een lief waren. Twee fuckboys en een trage slak. Het kan de Tinderdip zijn, maar dat inzicht maakte mij behoorlijk moedeloos.

“Toen hij na een week voorstelde om af te spreken, voelde dat een beetje alsof mijn doel bereikt was en het eigenlijk al niet meer hoefde. Ja, ik besef hoe dat klinkt. Nee, er loopt geen irritanter kind op deze wereld rond dan ikzelf.”

Maar omdat mijn leven me af en toe graag de illusie geeft een romcom te zijn, dook er als bij wonder eens een boeiende match op – een echt boeiende match. Ik kende hem van ziens van toen ik nog studeerde in Leuven en ben ooit naar een toneelvoorstelling gaan kijken waarin hij meespeelde. Een tweetal maanden geleden had ik hem in een impulsieve bui een berichtje gestuurd, dat altijd onbeantwoord was gebleven – tot nu. Ik wachtte een paar dagen voor ik antwoordde, maar zijn antwoord was te leuk om dat lang vol te houden.

Ik moet toegeven dat het initiatief in het begin vooral van mij kwam. Eenmaal het gesprek gaande was, ging hij er in mee en was er zelfs wat voorzichtig geflirt, maar ik begon het gesprek wel vaak. Meestal vind ik dat nogal een afknapper en hou ik de eer aan mezelf, maar ergens vond ik het leuk om een beetje moeite te moeten doen. Ik vond hem niet eens bijster knap, maar het gesprek was te leuk om zomaar mee te stoppen. Toen hij na een week voorstelde om af te spreken, voelde dat een beetje alsof mijn doel bereikt was en het eigenlijk al niet meer hoefde. En ja, ik besef hoe dat klinkt. Ik ben er zeker van dat er geen irritanter kind op deze wereld rondloopt dan ikzelf.

“Natuurlijk gebeurde het voorspelbare: zijn interesse was gaan liggen, de mijne was opnieuw gewekt.”

Ik wilde hem echter wel een kans geven omdat ik ons gesprek zo leuk vond. Hij deed een aantal concrete voorstellen, maar omdat ik nogal een drukke week had, was het moeilijk om snel af te spreken. Ik stelde voor om elkaar in het weekend te zien omdat ik dan toevallig in zijn woonplaats was, dus dat was wel zo handig. En toen… radiostilte. En natuurlijk gebeurde het voorspelbare: zijn interesse was gaan liggen, de mijne was opnieuw gewekt. Ik kon hem – en bij uitbreiding alle Tinderkerels die denken dat ze dit kunnen flikken – wel vervloeken. Ik kan het best aan om geditcht te worden als je niet meer wil afspreken, maar concrete voorstellen doen en dan niets meer van je laten horen? Dat is gewoon onbeleefd. De toneelspeler had het aantal interessante gesprekken dan wel met eentje verhoogd, uit mijn Tinderdip had hij mij niet gehaald.

9 gedachten over “De Tinderdip

Voeg uw reactie toe

  1. Aargh, ik ben meestal ook wel degene die altijd als eerste sms’t of bericht. Dan begin ik mij meestal opdringerig te voelen als het altijd van mijn kant komt en dan denk ik ‘straks ben ik die kwijt omdat ik mij opdring’ :/ Maar, ik kan het ook wel niet hebben dat men niet meer antwoord terwijl je net jezelf hebt blootgesteld. Just say it, dan hé.

    Liked by 1 persoon

  2. Ik heb je blog onlangs ontdekt en in sneltempo alle voorbije berichten gelezen. Tja, ik vind wat achtergrondinfo wel leuk én je berichten zijn gewoon zo herkenbaar/grappig.
    Leuk geschreven maar soms maakt jouw tijdslijn het moeilijk om te volgen: posts met gebeurtenissen van vorige zomer (bv. Kos) worden afgewisseld door recentere bedenkingen (bv. Joshua).
    Ben je dan pas een half jaar later gestart met bloggen en laat je alles geleidelijk aan los op je publiek? Door de tijdssprongen is mijn hoofd soms wat in de war…
    Maar los daarvan heb je een ongelofelijk vlotte schrijfstijl en vind ik het super dat je zo je ding doet!

    Liked by 1 persoon

    1. Haha, ik herken het, ik lees ook soms hele blogs bij. Merci voor het supertoffe compliment, zeg! Meestal post ik de berichten chronologisch (met ongeveer een half jaar vertraging), maar soms zit er inderdaad een spontane, recente bedenking bij (zoals mijn Joshua-rant hehe). Omdat die vaak minder te maken hebben met mijn eigen leven (en ik die moeilijk ook een half jaar later kan posten), post ik die er dan tussen, maar ik snap dat dat soms wat verwarrend kan zijn 🙂

      Aanvankelijk schreef ik de blogposts eigenlijk enkel voor mezelf, maar uiteindelijk ben ik dan toch maar echt beginnen bloggen. Vandaar dat de tijdlijn soms misschien wat verwarrend is, haha!

      Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Blog op WordPress.com.

Omhoog ↑

%d bloggers liken dit: