Loco in the coco

Ik haalde het in mijn vorige blogpost al aan: mijn level of awkward stijgt met de leeftijd. Ik werd zondagochtend (oké, zondagmiddag, verjaren is vermoeiend) wakker en dacht terug aan Rambo’s belofte van een tijdje geleden. Ik had de eeuwenoude Facebookdiscussie nog eens van onder het stof gehaald (je weet wel, hij die er principieel op tegen is om mij toe te voegen, ik die erger begint te zagen dan Simoneke uit Thuis) en hij had het wat weggelachen met de boodschap dat hij mij zou toevoegen voor mijn verjaardag. Dan “had hij tenminste een cadeau”. Geweldig cadeau, Rambo, doe je goed.

Natuurlijk had ik niet verwacht dat hij dat zou doen: de Facebookdiscussie is part of his game geworden, net omdat hij weet dat dat het enige is dat mij ergert. Flirt met wie je wilt, poep met wie je wilt, date wie je wilt (schrap dat laatste), maar ik kan er niet tegen dat hij mij in mijn gezicht uitlacht. Dus nee, ik had geen friend request verwacht en besloot er dan ook verder – een jaartje ouder en bijgevolg wijzer – geen gevolg aan te geven. Hahahaha. Oké, dat is niet wat er gebeurd is. Dat extra jaar heeft me duidelijk nog niet veel wijsheid bijgebracht. Maar hé, uiteindelijk ben ik nog maar een dag ouder, dus dat komt misschien nog.

“Een ouder en wijzer persoon zou de eer aan zichzelf gehouden hebben. Ik stuurde: “Fin, of niet quoi. Maar dan moet je ook niets meer sturen, ik ben je 0 respect echt beu.”

Ik stuurde treiterig: “Hoe zat dat met die friend request als cadeau, joh?” Rambo’s antwoord? “Drukke dag gisteren.” Ik voelde al een kleine irritatiesteek, maar onderdrukte die. “Doe het nu dan, hé, of ga je wachten tot volgend jaar?” Radiostilte. Hij was ook gewoon niet meer online, maar goed, jullie weten ondertussen al wel wat het met me doet om genegeerd te worden. Een ouder en wijzer persoon zou de eer aan zichzelf gehouden hebben en innerlijk “Fuck you, Rambo” hebben gedacht. Het probleem met Rambo is dat het mij ondertussen niet veel meer kan schelen wat hij van me vindt en ik dus niet veel eer meer heb om aan mezelf te houden. Mijn reactie was dan ook iets minder innerlijk: “Fin, of niet quoi. Maar dan moet je ook niets meer sturen, ik ben je 0 respect echt beu.”

Ik las dat bericht wel 372x na. Niet om te checken of het crazy chick-gehalte niet té hoog was – ik weet dat dat zo is –, wel omdat ik besefte dat de kans vrij groot was dat hij effectief niet meer zou antwoorden. En ik beloofde mezelf dat het dan echt afgelopen zou zijn – als hij mij nu negeerde, moest ik hetzelfde doen. Tot in de oneindigheid. En – spoiler – natuurlijk is dat niet wat ik wil. Ik was dan ook behoorlijk bang toen ik het bericht uiteindelijk verzond. En ik heb me zelden zo opgelucht gevoeld toen ik drie puntjes zag verschijnen:

Rambo: Doe eens kalm, Jezus. Ge moet niet altijd sturen en zagen over die zaken. En als ik niet direct antwoord, is dat omdat ik bezig ben.
(Dit is ongeveer het moment in het verhaal waarop ik ontplofte.)
Ik: Ket serieus, ik neem je mee naar Werchter waar je dan ook nog eens met een ander begint te sturen, ik aanhoor half je levensverhaal op hotel in plaats van daar 5x te poepen, maar als ik je één dwaze vraag stel, is dat te veel. En ik weet dat ik zaag, ik vind het gewoon zó respectloos, ik kan daar niet aan doen. P.S.: Een of andere vreemde kerel wil mij toevoegen, zou ik hem aanvaarden??

Rambo apprecieerde mijn poging de conversatie luchtiger te maken duidelijk niet en ik voelde mij hoe langer, hoe meer loco in the coco. Gelukkig bood zijn Facebookprofiel me nieuwe profielfoto’s waar hij knapper op stond dan ooit. Dat dan weer wel.

2 gedachten over “Loco in the coco

Voeg uw reactie toe

  1. Ooh dat lijkt mij dus echt zo enorm vermoeiende hé hoe die kerel zich gedraagt :p ik zou daar echt de wubbes van krijgen! Volgens mij ben ik just gelijk u trouwens, ik zou ook zo reageren. Ik zaag soms ook tegen David en ik weet heel goed dat ik het aan’t doen ben en ik wil het niet maar ik doe het toch want ik kan er niets aan doen :p haha.

    Liked by 1 persoon

    1. Haha, ik heb hem ook al gezegd dat het zo ontzettend vermoeiend moet zijn om hem te zíjn! Ik zou gek worden van mezelf, serieus. En ja, haha, bij andere mensen denk ik ook al sneller: “Stop ermee, dit haalt niks uit, dit is niet de manier om dit op te lossen.” Bij hem denk ik gewoon: “Ugh, whatever.”

      Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Blog op WordPress.com.

Omhoog ↑

%d bloggers liken dit: