Op de foto met Matthias Schoenaerts en met Rambo naar Oscar & The Wolf

De aandachtige lezer heeft misschien al door dat ik af en toe eens iets win. Oké, who am I kidding, zelfs de lezer die nog geen letter van mijn blogs heeft gelezen en prut in zijn ogen heeft, heeft waarschijnlijk door dat ik een lucky bastard ben. Ik won acht dagtickets voor Werchter, twee combitickets voor Pukkelpop en ging ondertussen ook al naar de avant-premiėre van Alleen Eline, waarin Blinker meedeed (De Morgen gaf hem 0 sterren en ik geef De Morgen niet graag gelijk, maar, tja). Mijn vriendinnen en ik hebben allemaal een crush op Blinker (wie niet) en we hoopten hem te zien op de avant-première. Halverwege de film had ik door dat hij helemaal niet zo’n grote rol heeft en ik voor niks naar dat onding zat te kijken.

Voor mijn verjaardag won ik ook tickets voor de avant-première van Le Fidèle, waar – jawel – Matthias Schoenaerts himself present tekende. Ik nam drie vriendinnen mee die allemaal hysterisch werden toen we te horen kregen dat je op de foto kon. Lees: er drumde driehonderd man rond de rode loper en zo’n tien mensen konden op de foto. In de menigte raakte ik mijn vriendinnen even kwijt en toen ik hen vijf minuten later glunderend terugvond, wist ik dat er iets niet klopte. Niemand wordt gelukkig van zoveel mensen. En inderdaad… “We staan op de foto met Matthias!” Wacht, wat??? Ik neem jullie sorry asses mee en jullie gaan op de foto met de knapste vent in het universum zonder mij??? En ik ben ook nog jarig????

“”Ik ben jarig en al mijn vriendinnen zijn al op de foto geweest zonder mij!” Hahaha, ik ben officieel problematisch (maar het leverde me wel een foto op).”

Teleurgesteld droop ik af naar de zaal, die aardig volliep. Een vijftal minuten later kwam Matthias binnen voor zijn interview. De interviewer liet echter nogal op zich wachten en het enige wat ik kon denken was: “Hoe gênant zou het zijn om op de foto te gaan als de hele zaal je staat aan te staren?” Ik kwam tot de conclusie dat het antwoord op die vraag “heel gênant” was, maar voor ik het goed en wel besefte – story of my life – stond ik naast Matthias te brabbelen. “Ik ben jarig en al mijn vriendinnen zijn al op de foto geweest zonder mij!” Hahaha, ik ben officieel problematisch (maar het leverde me wel een foto op).

Een paar dagen later zat ik in de auto met een collega – grote fan van Oscar and the Wolf – toen ik te horen kreeg dat ik tickets had gewonnen voor de StuBru showcase van… jawel, Oscar and the Wolf. Ik hoef je niet te vertellen dat mijn collega mij nog nooit zo hartgrondig gehaat heeft. De showcase was diezelfde avond dus mijn brein draaide overuren om te bedenken wie ik kon meevragen. Geen van mijn vrienden is grote fan en ik vind het altijd leuk om een muziekliefhebber mee te nemen naar een optreden. Mijn oog viel dus al snel op… (jawel, tromgeroffel en een met afgrijzen vervulde oh no she didn’t zijn op zijn plaats) Rambo.

“Rambo is altijd leuk gezelschap tot hij zo’n kwartier voor het einde lijkt te beseffen: “Hm, het was heel leuk, toch even duidelijk maken dat dit het was.” Ik. Ben. Niet. Achterlijk.”

Hij leerde mij zoveel nieuwe bands kennen, Werchter was superfijn en – ik moet daar niet flauw over doen – ik vind hem gewoon ook goed gezelschap. Tot zo’n kwartier voor het einde, wanneer hij lijkt te beseffen: “Hm, het was heel leuk, toch even duidelijk maken dat dit het was.” Ik. Ben. Niet. Achterlijk. Eigenlijk zou ik een kwartier voor het einde “Ciao!” moeten roepen en wegrennen. Perfecte avond. Nu ja, perfect. Voor zover dat kan, still Sam en Rambo talking: wij zijn nogal fan van wat wederzijds gekloot hier en daar. Het goede daaraan is dat het mij geen hol kan schelen wat hij allemaal zegt (en als dat wel zo is, kan ik dat al snel relativeren: “Ach, het is Rambo maar”), en dat ik intussen doorheb welke dingen keihard inhakken op zijn onzekerheden. En die ten gepaste tijden uitspeel.

Zijn eerste insecurity situeert zich in the game: het feit dat hij in real life helemaal niet zo handig is met meisjes, vindt hij verschrikkelijk. Zoals dat dan gaat met Rambo probeert hij ook dat te maskeren met stoerdoenerij. Toen we binnenkwamen, vroeg hij: “Mag ik hier meisjes scoren? Dat gaat vanzelf bij mij.” Ik trok één wenkbrauw op en kaatste terug: “Wie probeer je nu eigenlijk te overtuigen: mij of jezelf?” Zijn gezicht betrok meteen. Halverwege de show sprak hij twee meisjes aan, met wie hij een halfslachtig gesprek voerde en mij heel de tijd in de gaten had, alsof hij iets te bewijzen had. Eenmaal buiten zei hij monter: “Zie je wel dat dat vanzelf gaat?” Ik denk dat wij toeschouwers waren van twee verschillende taferelen, Rambo. Je sprak die meisjes aan, wisselde er vijf woorden mee en daarna waren ze weg. Eigenlijk heb je ze weggejaagd. Konden hij en zijn ego natuurlijk niet aan.

“”Zo’n Tindermatch wil ik ook wel!”, stuurde een van Rambo’s vrienden. Zijn antwoord? “Ik weet het, ze is goud waard.” Als je dat maar weet, Rambo.”

Zijn tweede onzekerheid is zijn kalende achterhoofd. Nu moet ik toegeven dat dat in zijn ogen een vulkaankrater is, terwijl hij in werkelijkheid misschien vijf haren mist – die een of andere Tinderchick er waarschijnlijk heeft uitgetrokken –, maar zo gaat dat dan met complexen. Goed, het helpt ook niet dat er op de showcase een foto werd genomen met spots op zijn achterhoofd die zijn uitdunnende haarlijn pijnlijk duidelijk maakten. Ik weet dat zijn kalende kop off limits is. Maar omdat het afscheid weer zo belachelijk gênant was verlopen, kon me dat eigenlijk niet schelen. Hij besefte dat ook en wilde nog wat small talken via sms: “Hanne van K3 staat op hetzelfde perron als ik!” Ik typte terug: “Ik zou proberen als ik jou was. Haar lief is ook kaal.” Ik twijfelde omdat ik wist dat ik ook niet met mijn onzekerheden geconfronteerd zou willen worden, en verzond het bericht toen. Snul.

Gelukkig verliest hij tussen al dat gekloot zijn zin voor realiteit niet. Toen hij een foto op zijn Instagram Stories postte van de showcase reageerde een van zijn vrienden: “Wow, heb je tickets gewonnen?” Hij antwoordde dat zijn Tinderchick hem had meegenomen. Het meisje in kwestie reageerde: “Zo’n Tindermatch wil ik ook wel!” Rambo’s antwoord? “Ik weet het, ze is goud waard.” Als je dat maar weet, Rambo, als je dat maar weet.

4 gedachten over “Op de foto met Matthias Schoenaerts en met Rambo naar Oscar & The Wolf

Voeg uw reactie toe

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s

Blog op WordPress.com.

Omhoog ↑

%d bloggers liken dit: